żołnierzy

Bataliony Chłopskie (BCh) były polską konspiracyjną organizacją wojskowo-polityczną działającą w latach 1940–1945, ściśle związaną ze Stronnictwem Ludowym „Roch". Wyrosły z wcześniejszych struktur Chłopskiej Straży i Straży Chłopskiej, ostateczną nazwę przyjmując w 1943 roku. Pod względem liczebności stanowiły drugą — po Armii Krajowej — zbrojną formację Polskiego Państwa Podziemnego, skupiając w szczytowym okresie około 170 000 zaprzysiężonych żołnierzy.

Bataliony Chłopskie rekrutowały się niemal wyłącznie spośród ludności wiejskiej ziem polskich pod okupacją — przede wszystkim Generalnego Gubernatorstwa i Kresów Wschodnich. Ich oddziały partyzanckie prowadziły aktywną walkę zbrojną z okupantem: sabotaż linii kolejowych i dróg, akcje dywersyjne, wywiad na rzecz Armii Krajowej i rządu na uchodźstwie, a także odwet za pacyfikacje wsi.

Organizacja stała na straży polskiej wsi — chroniła ją przed przymusowymi kontyngentami, łapankami i eksterminacją. Niezwykle istotną kartą jej historii jest udział w ratowaniu Żydów: liczni żołnierze i żołnierki BCh ryzykowali życiem własnym i swoich rodzin, udzielając schronienia prześladowanym.

W 1943 roku BCh formalnie zostały podporządkowane Armii Krajowej, zachowując jednak odrębną tożsamość, strukturę i dowództwo. Po zakończeniu działań wojennych żołnierze BCh stali się ofiarami prześladowań politycznych ze strony nowego reżimu. Ich zasługi były przez dziesięciolecia przemilczane lub fałszowane.

Niniejsza baza oparta jest głównie na materiałach Słownika Biograficznego Żołnierzy Batalionów Chłopskich (tomy I–VI) i stanowi próbę ocalenia od zapomnienia tych, którzy walczyli o wolność Polski.